Verslag clubreis Saint-Tropez 1996

We schrijven maandag ongeveer 18.45 uur. Ik ben bezig met het laatste materiaal in mijn marktwagen te zetten als de telefoon gaat. Het wil weer eens niet lukken, steeds wanneer een mens eens goed op gang komt… Aan de andere kant de vertrouwde stem van ons Frankske, of ik geen goesting heb om mee naar St Tropez te gaan??? Mijn hart breekt, hij weet toch dat ik niet meer meekan op het einde van september!!! Maar jong toch, we hebben het speciaal voor jou twee weken vervroegd, dan kan je toch niet weigeren. We hebben jou daar nodig,… om onze flessen te dragen! Mijn besluit is snel genomen: ik ga mee!!!

Vrijdag, 6 september

Zo sta ik dan op vrijdagavond bij Charel in de garage, mee te praktiseren hoe we in godsnaam al dat materiaal in Maurice zijn remorque gaan krijgen. Na enkele kleinere "verbouwingen" en drie pogingen van in- en uitladen lukt het ons om bijna alles in de aanhanger te steken. Het werd tijd, want de barbecue bij Jeff brandt reeds en we zijn allemaal vrij hongerig. Na een slechte nachtrust (hoe zou dat komen?), staan we dan op het rond punt van Wommelgem: 2 auto's en 8 mannen. De laatste afspraken worden gemaakt, de eerste bange blikken worden op de remorque gevestigd. Alex, Ludo G., Charel en ik rijden met de jeep voorop. Willy D., Pierre DH., Maurice en Frank volgen, je weet maar nooit. Een vermoeden dat waarheid werd. Even voorbij Brussel knalt de band van de aanhanger en kan slechts de knappe stuurmanskunst van Charel ons behoeden voor nog meer onheil. De band verwisselen blijkt moeilijker dan gedacht. We hebben immers niet de gepaste sleutel bij. De andere jongens gaan dan maar op zoek naar een andere sleutel. Ik voel me echt thuis bij die mannen. Op de markt dient er ook veel geïmproviseerd te worden en hier is het net zo. De reis kan verdergaan en zonder verdere moeilijkheden belanden we 's avonds in St Tropez. Die nacht raak ik moeilijk in slaap. De oorzaak? Een vreemd bed, of ligt het nu aan de mosselen die Frank heeft klaargemaakt? Ze waren nochtans lekker, of ligt het aan het feit dat ik met Frank en Alex een bed deel?…

Zondag, 8 september

Zondagmorgen. Prachtig weer, we gaan naar de haven om contact te leggen met de duikboot, maar die is weg met "toeristen" om te gaan duiken. Dan maar St Tropez eens gaan bekijken en terug naar de camping. Hier besluiten we een strandduik te doen. Willy wijst ons de beste plaats aan om te water te gaan. Is dat toch wel geen naaktstrand zeker! Een koddig gezicht is het, 7 mannen die zich in hun duikpak worstelen, aangegaapt door een kleine 30 blootlopers. Onze 8ste man Ludo blijft op het strand als strandwacht, zo denken we. De duik verloopt vrij chaotisch, maar we doen hem uit en maken voor het eerst kennis met de schoonheid van de Middellandse Zee. 's Avonds wordt er goed gegeten en besluit ik dat het beter is om in mijn tent te gaan slapen, zo hebben de 2 andere wat meer plaats in de caravan.

Maandag, 9 september

Maandagmorgen. Veel wind en een beetje regen. Op naar de haven waar we Jean (de schipper) en Alfredo (de duiker) leren kennen. Willy heeft het steeds maar over "de Rubis" en dat hij Alfredo vermoordt als hij niet naar "de Rubis" gaat. "De Rubis" is een marineduikboot die door de Fransen werd afgezonken op ongeveer 40 meter. Hij blijkt nu een pracht van een duikstek op te leveren. De schipper besluit om in de voormiddag niet uit te varen wegens te veel wind. Wij gaan dan maar naar Port Grimaud een stadje op het water vergelijkbaar met Venetië maar dan zonder gondels en historie. We nemen een kijkje te water en vergapen ons aan het kapitaal aan jachten, dat hier voor de deur ligt te dobberen. Na de middag terug naar de duikboot en… we varen. De zee is nog een tikje ruw maar we duiken. Voor het eerst van een boot springen in water waar je met gemak 20 meter diep kijkt, je zou voor minder een groot luchtverbruik krijgen. We dalen met z'n achten af langs het ankertouw. De afspraak is om niet dieper dan Frank te gaan en dus ook niet sneller. Ondanks de goede zichtbaarheid slaagt Alex erin om bij een andere ploeg duikers terecht te komen en vinden Pierre en ik het normaal om de witte bi van Frank met een gele van een andere duiker te verwisselen. Ik hoor hier Frank dan ook voor het eerst onder water praten. We duiken jongens en hoe, prachtig zicht, ineens naar 20 meter behalve Maurice, die heeft wat last met zijn oren. Beneden valt er van alles te zien. Koralen, vreemde vissen, schelpen, kokerwormen, ik weet niet wat me overkomt. This must be a dream! Frank maakt me ruw wakker als ik net op het punt sta mijn hand op een raskas te leggen. Dat beestje had ik toch niet gezien zeker. Het spijtige is dat we snel naar boven moeten. De emotie heeft niet alleen invloed op mijn luchtverbruik gehad er zijn er nog die sneller op reserve stonden dan oorspronkelijk gedacht.

Dinsdag, 10 september

De dinsdagmorgen brengt ons andermaal mooi weer. Iedereen heeft goed geslapen. We duiken vandaag 2 maal, maar nu gesplitst in twee groepen van 4 man: Frank duikt met de 1 sterren Alex, Pierre en mijzelf. Het duiken gebeurt nu veel rustiger, we leren ons beter uittrimmen en genieten meer van de natuur om ons heen. We duiken op een soort grotten met een groot schare aan bewoners. Na de duik is iedereen tevreden. Die middag wordt er na de spaghetti een partijtje naaktzonnen ingelast. Kwestie van in de sfeer te blijven. Maurice is hier duidelijk niet in thuis, hij verbrandt zijn zitvlak nogal en wat erger is hoe gaat hij dat aan ons Martineke uitleggen? Na de tweede duik die dag, die al even prachtig is, gaat een ploeg op zoek naar een reservewiel voor de remorque. De andere trekken terug naar de camping om voor het eten te zorgen. Hier treffen we een topless dame aan die blijkbaar een zonneslag heeft opgelopen. Het idee door ons vijven gereanimeerd te worden, helpt de dame in kwestie echter vrij snel op de been. We eten die avond friet, waarbij we andermaal van Frank leren dat je moet zorgen dat er niet teveel water in het vet terecht komt, want dat levert nogal serieuze problemen op. Alex en ik hebben zo ons idee over friet bakken. We lachen die avond nog aardig wat af. "Het allstars" wordt die avond uitgevonden, een taal die lijkt op een combinatie van vooral Duits, Antwerps en uiteraard wat Frans. Volgens een Duitser spreekt men eenzelfde dialect rond Keulen.

Woensdag, 11 september

De woensdag maken we wéér én vooral een diepe duik. Onze eerste ploeg gaat voor het eerst naar 40 meter. Het is er wat kouder en een beetje donkerder, maar voor de rest geen enkel probleem. Ik ben voor de eerste keer "laatste man" en ik moet Charel en Willy hierbij gedenken. Het is inderdaad niet prettig om in uw voorgangers stof te kruipen. Anderzijds ben je wel bezig met de mannen in het oog te houden. Voor de rest een toffe duik. Aan boord worden we door Jean op pastis getrakteerd. Daar lust ik wel pap van. 's Middags rust. Er wagen er zich nog drie op het naaktstrand. Na de middag duiken we op de "Relax", het wrak van een tot plezierboot omgebouwde Noordzee Tjalk. Het wordt voor sommigen een probleemduik. De lamp van Maurice krijgt een lek en ontploft. Pierre zijn aansluiting met zijn TRAK lost en hij is verplicht aan boord te blijven. Alex valt op het einde van de duik zonder lucht en moet op de reserveontspanner van Frank naar boven. Ikzelf vergis me van knop aan mijn trimvest en knal naar boven. Gelukkig ben ik helder genoeg om uit te ademen en de noodontluchting van mijn vest te gebruiken. Ik krijg een fakkel onder water van de voorzitter (die praat echt onder water!). Aan heel deze affaire houden we over: een kleine attaque bij Frank, een kapotte lamp, Maurice bijt van ellende een tand uit zijn mondstuk, twee 1* die er toch niet zo gerust in zijn en de beslissing van de schipper om Pierre, Alex en mij, morgen niet op "de Rubis" te laten duiken. Terecht, we zijn inderdaad te licht.

Donderdag, 12 september

De donderdag is het dan de grote dag voor de rest van de ploeg. We varen mee naar "de Rubis", het is mooi weer, de zee staat alleen een beetje wild. Willy en Maurice worden zelfs zeeziek. Voor hen mag het een troost zijn, er waren er nog die de vissen eten gegeven hebben. Op de plek aangekomen wordt er niet geankerd maar legt men een markeringsboei. De boot vaart nu naar de boei en de duikers dienen in het water te springen en aan de koord op 3 meter op elkaar te wachten. Het lijkt bijna para commando werk. De chaos is enorm en wordt niet verbeterd door het voortdurend rollen van het schip, het getier van Jean en de vrij grote onhandigheid van de andere duikers. Het resultaat is dat Ludo, Charel en Frank "de Rubis" te zien krijgen. Willy mist de koord en duikt wel tot beneden, doch ziet hem niet liggen. Maurice wordt gehinderd door de andere duikers en kan zelfs zonder duik bij ons komen zitten. De drie die hem zien, vinden het de moeite en zijn wild enthousiast. Wij zien volgend jaar wel weer. Na die spektakelduik trekken we wat meer onder de kust en Frank en zijn 1* duiken naar 33 meter. Het is er andermaal zeer mooi. Die middag varen we terug naar een ondiepere plek. Ik ben moe en denk er zelfs over om niet te duiken. Eenmaal in mijn pak gehesen verdwijnt de vermoeidheid echter als sneeuw voor de zon. Beneden voel ik mij onzeker, de vermoeidheid mag dus duidelijk niet onderschat worden, misschien ligt daar ook een verklaring voor mijn fout van gisteren. Die avond ga ik dan ook vroeg slapen.

Vrijdag, 13 september

Vrijdagnacht word ik wakker van de wind. Het dekzeil van mijn tent gaat bijna vliegen. Na een stevig ontbijt maar met een klein hartje trekken we naar de haven. Onze vrees is waarheid: de schipper vaart niet uit wegens de mistral. Op de kade maakt men ondertussen alles klaar voor de "offshore" races. Het komt me allemaal nogal pretentieus over, maar ja, wij zijn dan ook maar duikertjes. We trekken nu met de auto naar Grimaud, een dorpje meer in het binnenland met de ruïne van een fort, vriendelijke bewoners en betaalbare prijzen voor een glas bier. Na het middageten trekken we met 5 man naar St. Tropez voor een babbel en een nieuw mondstuk voor Alex zijn ontspanner. Die heeft er ook een stuk uitgebeten. Zijn wij niet fanatiek zeker? Nadien terug naar de camping en lol maken natuurlijk. Willy en Frank spelen een spel tegen de rest. De opbrengst is goed voor een goed doel, nl. een nieuw bandje voor Maurice zijn aanhanger. Ludo slaagt er echter in om de bank, Frank dus, te rollen. Stille waters… We eten 's avonds voor de derde maal friet en lachen andermaal weer wat af.

Zaterdag, 14 september

Zaterdag en de mistral is gaan liggen. We besluiten vandaag nog twee duiken te maken. Nadien moeten we onze spullen pakken. We duiken op "Les Sardines", zeer mooi, het lijkt wel of men door een tuin loopt. De visjes zijn absoluut niet bang en sommige komen zelfs tegen het glas van je masker zwemmen. Het is bijna surrealistisch. Wie niet gedoken heeft weet gewoon niet wat een gevoel dit oplevert. Aan boord heeft zowat iedereen een souvenir meegebracht. Allemaal skeletten van zee-egels. Die namiddag, na onze tweede duik, nemen we afscheid van de bemanning van de duikboot. We maken al afspraken voor volgend jaar. Terugkomen doen we zeker. Op de camping beginnen we nu op te ruimen, een beetje triest. Die avond maken we er een feestje van en gaan uit eten. Hier belanden we in een mooi restaurant, waar ze volgens Maurice en Frank geen biefstuk kunnen bakken. We eten er goed en er wordt genoeg plezier gemaakt om de serveuse zenuwachtig te maken. Het feest gaat dan maar verder op de camping. Pierre heeft daar een mooi stukje film over.

Zondag, 15 september

Zondag stappen we weer eens op, alles wordt voor de laatste maal nog eens nagekeken. We nemen afscheid van de buren die enthousiaster over ons vertrek zijn dan wijzelf. Op naar België dan. De reis verloopt vlot zonder incidenten. Om 23.45 uur komen we aan in 't Breugelhof en drinken met een deel van de groep nog een pint, terwijl we wachten op onze vrouwen. Morgen in de dok jongens? We zien wel.

Het was een pracht van een vakantie, bedankt Willy voor het ter beschikking stellen van je caravan en je connecties met de plaatselijke mensen. Merci ook aan al mijn mededuikers voor de prachtige tijd en de grote kameraadschap. Volgend jaar ben ik weer op appel.

John Michielsens